John Lewis: Życie pełne mocnych historii

4 lekcje, które dziennikarze mogą wyciągnąć od Lewisa i jak jego życie pełne potężnych historii niesie ze sobą ważne przesłanie na dzisiaj

John Lewis stoi przed John Lewis Freedom Parkway chwilę po ujawnieniu nowej nazwy w Atlancie, 22 sierpnia 2018 r. Atlanta uhonorowała Lewisa, zmieniając nazwę ulicy na ikonę praw obywatelskich. (Zdjęcia AP/Brinley Hineman)

John Lewis pozostawia życie pełne potężnych historii, historii, które opowiedział, które inni o nim opowiadali i które miliony widziały w telewizyjnych klipach informacyjnych i filmach. Historie te niosą ważne przesłanie dla dzisiejszego społeczeństwa, zwłaszcza dla dziennikarzy.

Lewis opowiedział, jak ćwiczył swoje powołanie jako mały chłopiec, nauczając kurczaków swojej rodziny. Jako nastolatek z hrabstwa Pike, niedaleko Troy w stanie Alabama, poszedł do American Baptist College w Nashville i odnalazł swoją misję w sprawiedliwości społecznej. Miał 18 lat, kiedy napisał do młodego Montgomery w Alabamie, pastor Martin Luther King Jr. King zaprosił Lewisa na spotkanie i nazwał go „chłopcem z Troi”.

W wieku 23 lat Lewis był najmłodszym mówcą w marcu 1963 w Waszyngtonie. Dwa lata później był mężczyzną w kremowym trenczu, pobitym przez żołnierzy stanowych podczas marszu przez most Edmunda Pettusa w Selmie. Później przez prawie 34 lata służył jako kongresman USA z Georgii, reprezentując Atlantę.

W moim nauczaniu Poyntera często korzystałem z tytułowego opowiadania z „Walking with the Wind: A Memoir of the Movement”. Lewis i Michael D’Orso napisali wspólnie nagradzaną książkę. Prolog opowiada o 4-letnim Johnie Lewisie, jego trójce rodzeństwa i tuzinie kuzynów bawiących się w błocie przed domem ciotki. Niebo pociemniało, zerwał się wiatr, aw oddali błysnęła błyskawica.

Jego ciotka zebrała je w swoim domu. Wkrótce wiatr zaczął potrząsać konstrukcją, podnosząc nawet róg domu.

Ciotka Lewisa kazała dzieciom wziąć się za ręce, ustawić w szeregu w poprzek pokoju i iść razem. Kiedy burza próbowała podnieść dom, chodzili tam iz powrotem, tam iz powrotem, ciężar ich małych ciał przytrzymywał dom.

Lewis powiedział, że historia symbolizuje wyzwanie Stanów Zjednoczonych, walkę o reagowanie z przyzwoitością, godnością i wspólnotą we wszystkich zmaganiach, z którymi się spotykamy.

Dziennikarze mogą również znaleźć w tej historii cztery lekcje.

1. Spraw, by ludzie widzieli. Historia jest żywa, więc ludzie mogą sobie wyobrazić, co się dzieje? Gene Roberts, były starszy redaktor w The Philadelphia Inquirer i The New York Times, powiedział, że na początku swojej kariery pracował dla niewidomego redaktora. Redaktor powiedział mu, że dobrze przedstawił wiadomości, ale powiedział: „Spraw, żebym zobaczył”. Nawet w naszym wizualnym, ograniczonym czasowo/przestrzennym społeczeństwie, zapewnij kontekst, kompletność i szczegóły, aby ludzie mogli to zobaczyć.
2. Pomóż im się odnieść. Większość z nas nie była w drewnianym domu, zwłaszcza podczas straszliwej burzy. Możemy jednak odnosić się do strachu i rozumiemy moc jedności. Znajdź uniwersalne cechy, które pomagają ludziom w nawiązywaniu relacji.
3. Wyjaśnij sprawę. Tak wiele historii, przemówień i innych komunikatów nasuwa się lub pada na pytanie: o co chodzi? Ta historia ma wyraźny punkt połączenia, aby przezwyciężyć.
4. Polegaj na sile etosu. Arystoteles nauczał, że przekaz czerpie siłę z charakteru nadawcy. Czy dziennikarz lub serwis informacyjny jest uczciwy, odważny i konsekwentny w zakresie wartości? Czy istnieje wiarygodność?

John Lewis miał jasną misję; bezlitośnie trzymał się tego; jego siła pochodziła z wiarygodności odważnej walki o coś wartościowego.

Chwytak przyjechał do Poynter w marcu 2016 r. obserwować stulecie Nagród Pulitzera. Czekałem, aż inni go powitają, zanim też go powitają. Potem pochyliłem się i powiedziałem: „Cieszę się, że cię widzę, ponieważ moi rodzice cię nauczyli”. Jego głowa odskoczyła do tyłu. Powiedziałem: „Charles i Mary Fitzgerald uczyli cię w American Baptist College”.

Uśmiechnął się.

– Tak, pamiętam – powiedział chwytając mnie za ręce i potrząsając nimi. „Pamiętam te dwie małe dziewczynki”.

Moja siostra też tam była i podeszła, żeby się z nim przywitać. Przez kilka minut wspominaliśmy czasy studentów małej, historycznie czarnej uczelni w Tennessee, którzy poświęcili się i stali się przywódcami praw obywatelskich.

Lewis i koledzy Bernard Lafayette , James Bevel oraz C.T. Vivian , który zmarł tego samego dnia co Lewis, wraz z uczniem Fiska Diane Nash a inni uczyli się niestosowania przemocy, chodzili na zajęcia w college'u, prowadzili strajki okupacyjne, w których byli maltretowani i wracali na zajęcia, gdy nie zostali aresztowani.

Niektórzy przychodzili na studium Biblii w środku tygodnia w moim kościele z głowami i ramionami owiniętymi bandażami. Miałem około 9 lat i nie do końca rozumiałem, ale wiedziałem, że byli na demonstracjach w centrum miasta i wiedziałem, że oni i dr King zmieniają świat.

Życie Johna Lewisa było pełne potężnych historii, które warto opowiedzieć i powtórzyć. Jednym z najważniejszych jest ten o składaniu rąk i wspólnym przechodzeniu przez burze.

Karen Brown Dunlap jest byłym prezesem The Poynter Institute i członkiem zarządu American Baptist College.