Czy serial Netflix „Can You See Us” jest oparty na prawdziwej historii?

Rozrywka

Can You See Us, zambijski dramat o dorastaniu, dostępny na platformie Netflix, opowiadający o małym dziecku urodzonym z albinizmem, którego reżyserem jest Kenny Mumba. Kennedy, biologiczny ojciec Josepha, odrzuca rodzinę, gdy Chama go rodzi ze względu na niezwykłe cechy chłopca. Ten odcinek stanowi punkt zwrotny w jego życiu, ponieważ rozwija się przy wsparciu matki i Martina, jego przybranego ojca, ale spotyka się także z krytyką ze strony innych. Niemniej jednak Joseph odkrywa swoje zamiłowanie do muzyki i wyrusza na ścieżkę sukcesu i przyjemności, pomimo przeciwności losu.

„Can You See Us” to szczerze szczera opowieść o wyzwaniach i triumfach w życiu Józefa. Widzowie z pewnością zadają sobie pytanie, czy droga muzyka do sławy jest prawdziwa, ponieważ historia życia Josepha ukazuje tak istotną ścieżkę i obnaża trudności mniejszości i grup znajdujących się w niekorzystnej sytuacji w społeczeństwie. Zbadajmy!

Czy możesz nas zobaczyć to prawdziwa historia?

Tak, „Can You See Us” jest po części inspirowany prawdziwą historią. Inspiracją dla filmu był muzyk-albinos John Chiti, znany współczesny muzyk afrykański. Jego utwory gospel i R&B, takie jak „Lawyer Wanga” i „Ifindingile”, są bardzo znane. Alternatywnie artysta jest Ambasadorem Dobrej Woli ONZ i założycielem Fundacji Albino w Zambii, za pośrednictwem której prowadzi kampanię na rzecz innych osób urodzonych z albinizmem i zwiększa świadomość na jego temat.

John Chiti, najstarszy z sześcioosobowej rodziny, urodził się w Copperbelt w Zambii w 1985 r. Początkowo Lawrence Chiti, ojciec chłopca, odrzucił go, ale po śmierci Elizabeth Muzuni, matki chłopca w 1995 r., Lawrence zmienił się jego umysł. Chiti dorastał z macochą, zanim wrócił do domu ojca. Spotkał się z uprzedzeniami ze strony kolegów i nauczycieli, co przysporzyło mu szeregu trudności w szkole. Mówiąc na ten temat, Chiti zauważyła: „Moje życie było wówczas nieszczęśliwe, ponieważ byłam jedyną uczennicą-albinosem w szkole. Ze względu na moją niepełnosprawność nauczyciele i koledzy mnie unikali. Pamiętam, że nawet studenci nie mogli siedzieć przy tym samym biurku co ja.

Chiti w końcu odnalazł swoje prawdziwe powołanie w muzyce po dołączeniu do swojego licealnego zespołu i objęciu jego prowadzenia. Podpisał kontrakt nagraniowy w 2007 roku i zyskał sławę na afrykańskiej scenie muzycznej, co czyni ten rok dla niego ważnym. W rezultacie życie Chiti w rzeczywistości pokrywa się z historią Józefa przedstawioną w „Can You See Us”. Film wyraźnie czerpie inspirację z doświadczeń Chitiego, choć nie ukazuje wiernie życia muzyka i w pewnym stopniu wykorzystuje własną swobodę twórczą.

Autor współpracował dodatkowo z twórcami filmu jako scenarzysta, obok Lawrence'a Thompsona, Andrew Thompsona i innych. Dlatego łatwo założyć, że większość autentycznych beatów filmu czerpie z wkładu Chiti i doświadczeń z pierwszej ręki. Ponadto reżyser Kenny Mumba podkreślił znaczenie dokładnego uchwycenia punktu widzenia albinosa, przy jednoczesnym uwzględnieniu odrzucenia społecznego, jakiego doświadcza ta osoba.

Ta historia jest niesamowicie ludzka. A jeśli jesteś człowiekiem, niezależnie od tego, czy urodziłeś się z albinizmem, czy nie, uważam, że jest to narracja, do której możesz się odnieść, zauważył Mumba w wywiadzie dla Miss AJ Tube. W ten sposób film opowiada szerszą historię niesprawiedliwości społecznej i uprzedzeń, podkreślając niepowodzenia i zwycięstwa Joespha jako członka marginalizowanej mniejszości.

„To [film] naprawdę odpowiada na pytania dotyczące dostrzegania potencjału w ludziach, patrzenia poza kolor skóry i płeć oraz prawdziwego skupiania się na czyjejś zdolności do działania. W tym samym wywiadzie Mumba dodał: „Że wszyscy jesteśmy członkami rasy ludzkiej i nie jesteśmy sklasyfikowani w tych wszystkich grupach, do których nas zaliczają. Ostatecznie film „Can You See Us” opiera się na autentyczną historię i nabiera poczucia realizmu dzięki powiązaniu z życiem Johna Chitiego. Jednak szczerość i autentyczność narracji odgrywają dużą rolę w tym, jak ogólnie jest ona relatywna i społecznie istotna.