Oprawa historii: cztery niezbędne składniki

Przez MICHAEL ROBERTS
Redaktor szkoleń, Poszukiwacz Cincinnati

Streszczenie autorstwa FREDY FREEMAN

Machając żółtym plastikowym kluczem swojej córki, Michael Roberts dał kolegom dziennikarzom i studentom dziennikarstwa „narzędzie”, z którego mogą skorzystać: cztery niezbędne składniki, które powinna zawierać każda historia.

Kadrowanie historii jest jak budowanie domu. Tak jak określasz, ile pokoi powinien mieć dom, skupiasz się na głównej idei swojej historii i na tym, co chcesz powiedzieć. Słabo sformułowana historia jest niejasna i bezsensowna, a twoje pisanie na tym cierpi. Dobre przymiotniki nie mogą zrekompensować złej historii lub złego pomysłu.

„To narzędzie (nie reguła), które pozwala opanować historię i ją podzielić” – powiedział Roberts. „Kadrowanie ułatwia napisanie historii. Jeśli położysz fundament, możesz być znacznie lepszym pisarzem”.

Jeden z liderów ruchu szkoleniowego w całym kraju, Roberts, kazał uczestnikom konferencji wybrać historię i znaleźć sposoby, aby ją ulepszyć. Skoncentruj historię, decydując o głównym pomyśle, a po zgłoszeniu przejrzyj informacje za pomocą poniższej listy kontrolnej: Aktualności , kontekst , uderzenie oraz ludzki wymiar .

• Aktualności czy wydarzenie, nowe informacje, podstawowe fakty; mówi czytelnikowi, co się stało.
  
• Kontekst jest tło i historia historii, jej związek z wydarzeniami wokół wiadomości, szerszy obraz; mówi czytelnikom, co jest normalne, zaskakujące lub jak podobne sprawy są rozwiązywane gdzie indziej.
  
• Uderzenie mówi czytelnikom, co wpływa na wiadomości lub jakie zmiany, teraz iw przyszłości; informuje czytelników, kto korzysta, kto cierpi i co mogą z tym zrobić.
  
• Wymiar ludzki ilustruje lub przedstawia, w jaki sposób historia wpływa na życie prawdziwych ludzi; dostarcza szczegółów, tekstur, emocji, kolorów, aby przekazać doświadczenie.

Według Robertsa Gannett forsuje zasadę „pięciu wykresów”. Cztery składniki powinny znajdować się w pierwszych pięciu akapitach. Poinformuj czytelników, jakie są te cztery składniki i rozwiń je w dalszej części historii.

Roberts powiedział, że historia powinna skupiać się na wiadomościach. Oczywiście wiadomości są względne, w zależności od tego, dla jakiego papieru pracujesz.

Jeśli piszesz 20-calową historię, pomyśl o zarysie i podziel go na cztery części. Wybierz wiadomości, umieść je w kontekście, jasno określ ich wpływ i umieść je w ludzkim wymiarze.

Na przykład, jeśli chodzi o radę miasta, wiadomością nie jest spotkanie rady. Wiadomość jest taka, że ​​rada poszukuje miliona dolarów na budowę parku dla deskorolek.

Czytelnicy będą chcieli wiedzieć, skąd będą pochodzić pieniądze, czy wzrosną podatki, gdzie powstanie park – na ich podwórkach? – i czy będzie bezpiecznie.

„Nie powinieneś siedzieć na spotkaniu” – powiedział Roberts. „Powinieneś mówić o wpływie na ludzi. Pisarze powinni uzasadnić „robienie tego zamiast tamtego”.

Spośród czterech składników Roberts jest na osobistej krucjacie, aby pisarze mieli wpływ. Powiedz, o czym jest ta historia tak szybko, jak potrafisz, powiedział.

„Prowadź z mocą” – nalegał Roberts. „Zmieni to sposób, w jaki myślisz i piszesz. Zmieni to, jak brzmi twoja historia”.

Impact jest najlepszym z czterech składników, ponieważ ma natychmiastowość; pozwala czytelnikowi dowiedzieć się, jakie są wiadomości. Impact prowadzi do w pełni zrealizowanej historii, która składa się ze wszystkich czterech elementów.

Roberts powiedział, że rozpoczynanie historii od kontekstu nie jest dobrym pomysłem, ponieważ czytelnicy nie będą wiedzieć, o czym mówisz.

Wymiar ludzki jest obecny w anegdotycznym rzucie, co nie podoba się Robertsowi. Anegdotyczne tropy są trudne, chyba że możesz umieścić wiadomości na samej górze, zamiast umieszczać je w pięciu akapitach w historii.

Wpływ jest również anegdotyczny, ale kluczem jest to, że pisarz musi być absolutny, podając dokładne warunki wydarzenia informacyjnego.

„Jeśli pisarz nie może zrozumieć wpływu, jak zrobi to czytelnik?” – zapytał Roberts. Najważniejsze jest udzielenie odpowiedzi na główne pytanie czytelników: „Co to dla mnie oznacza?”